Τα πραγματικά προβλήματα και η (μη πραγματική) ιδεολογία

Αυτό που συμβαίνει με τη χώρα μας είναι ιδιαίτερο. Στις ανεπτυγμένες κοινωνίες, τα προβλήματα «αποϊδεολογικοποιούνται» προκειμένου να λυθούν. Εκεί, τα κόμματα διατηρούν την ιδεολογική τους ταυτότητα, αλλά αντιμετωπίζουν τα ζητήματα με τρόπο εργαλειακό, αποστασιοποιημένο.

Στην Ελλάδα συμβαίνει το αντίθετο: Ιδεολογικοποιείται η μη λύση τους. Τα κόμματα δεν έχουν ως προτεραιότητα τη λύση των ζητημάτων, αλλά τη συντήρηση των εκλογικών τους ποσοστών.

Για τους Έλληνες πολιτικούς, ο τρόπος αντιμετώπισης έξω από το κομματικό συμφέρον, κατά κανόνα, κατηγορείται ως «τεχνοκρατικός». Σημασία έχει πώς θα καλυφθούν κομματικά και ιδεολογικά τα (μη) πεπραγμένα τους.

Κάπως έτσι λειτουργούν και οι υπουργοί της σημερινής κυβέρνησης.

To "Leave" ήταν απαραίτητο

Και όμως το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στην Βρετανία ήταν καλό για όλη την Ευρώπη. Η Ε.Ε. πολλά χρόνια τώρα κρύβει τους σκελετούς και τα προβλήματά της κάτω από το χαλί. Θυμίζει λίγο από Ελλάδα που κρύβεται πίσω από την μύτη της για να μην αλλάξει. Έτσι και η Ευρωζώνη.

Υπήρχαν πολλά σημάδια με κυριότερο το δικό μας δημοψήφισμα στο οποίο κανείς δεν έδωσε σημασία γιατί έγινε από τυχοδιώκτες, εν μέσω συναισθηματικών συγκυριών και φυσικά με ένα εντελώς γελοίο ερώτημα το οποίο είχε πολλές ερμηνείες. Και καλά έκαναν αφού ούτε ο ίδιος ο Πρωθυπουργός δεν το πήρε υπόψιν του.

Αυτό της Αγγλίας όμως πόνεσε και τράβηξε το χαλί.

Προσαρμογή ή έλλειψη αντανακλαστικών…;

Καινούργιες καταστάσεις, νέες συνθήκες, αχαρτογράφητα ύδατα, άγνωστοι συσχετισμοί, ο κόσμος ολόκληρος αλλά κυρίως η Ευρώπη, σε αναβρασμό. Τελικά όμως οι πολίτες καλούνται να προσαρμοστούν ή απλώς η έλλειψη αντανακλαστικών τους οδηγεί σε μακρά περίοδο προσαρμογής όπως διαφαίνεται και με το Brexit…;

Κι εν μέσω ‘φεύγω’ ‘ μη φεύγεις’, ‘θα φύγω’, ‘μη φεύγεις’, ‘ξεκινάω να φύγω’, ‘ε, φύγε’, ‘όχι, θέλω να μείνω’….που ζούμε τις τελευταίες μέρες, μια μεγάλη ανατροπή, απ’ αυτές που κανείς μας δεν πίστευε ότι θα ζήσει στις μέρες του, έχει φέρει αναστάτωση σε όλο τον πλανήτη με τη διόρθωση να κοστίζει όσο ολόκληροι προϋπολογισμοί κρατών.

Η υποκρισία του ευρωσκεπτικισμού

Οι ευρωσκεπτικιστές κατηγορούν την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) ότι είναι απρόσωπη, μακριά από τους Ευρωπαίους πολίτες, μη δημοκρατική και άλλα παρόμοια. Ίσως να έχουν δίκιο για κάποια από αυτά. Ωστόσο, είναι γεγονός πως η Ένωση ποτέ δεν φοβήθηκε την θεσμική ανανέωση.

Και, με το δεδομένο πως πλέον το ίδιο το εγχείρημα απειλείται, δεν είναι ώρα να τεθούν στο τραπέζι προτάσεις για τη βελτίωσή του;

Αντιθέτως, τα κράτη - μέλη φαίνονται βυθισμένα στην εσωστρέφεια και αφήνουν χωρίς αντίλογο την ρητορική των ευρωσκεπτικιστών. Η οποία, κάθε άλλο παρά προτάσεις περιέχει.

Το μετά το BREXIT

Το BREXIT θα οδηγήσει φέτος σε ύφεση, όλη την Ευρώπη…

Η Αγγλία θα είναι το μεγαλύτερο θύμα…

Ανάσχεση των εξαγωγών της, επιβάρυνση της βιομηχανίας της και αμφισβήτηση της θέσης του Σίτι…

Η αστάθεια και η αβεβαιότητα, θα είναι τα βασικά χαρακτηριστικά της οικονομίας της, τους επόμενους μήνες…

Η παραγόμενη αύξηση της ανεργίας θα πλήξει , κυρίως τις «χαμηλότερες κοινωνικές τάξεις» της…

Περί Παγκοσμιοποίησης, Brexit και… τρένων

Μία από τις προχειρότερες ερμηνείες του δημοκρατικού πολιτεύματος είναι η έμπρακτη λαϊκή κυριαρχία. Κάτι που σημαίνει, δηλαδή, ότι ανάλογα με τα ήθη και τη νοοτροπία ενός εκλογικού σώματος γίνεται και η αντίστοιχη εκπροσώπηση από τους ασκούντες την περιοδική πολιτική εξουσία.

Στο σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο κόσμο, τα δημοκρατικά πολιτεύματα και οι πυλώνες τους, οι εθνικές οικονομίες, βρίσκονται σε έναν διαρκή ανταγωνισμό, ο οποίος γεννάει στους κόλπους του, παράλληλα, τη συνεργασία.

Συνεργασία και ανταγωνισμός μαζί, στην παραγωγική διαδικασία. Μία δυναμική, δηλαδή, σχέση αλληλεξάρτησης.

Και τώρα; Ριζικές μεταρρυθμίσεις!

Η νέα Συμφωνία με τους δανειστές που ''τρέχει'' ήδη, με τα βαριά και επαχθή μέτρα που την ακολουθούν, χειροπιαστά πλέον, δημιουργεί την ανάγκη μιας συνολικής συζήτησης για την αποτίμηση των μέχρι τώρα πρακτικών της χώρας, αλλά κυρίως για ένα συνεκτικό σχέδιο ανάταξης και ανασυγκρότησης.

Είναι στο χέρι της κοινωνίας να σωθεί, αλλά μόνο εάν αυτή αποφασίσει να αντιμετωπίσει τις αιτίες της κρίσης.

Ενωμένη σημαίνει όλοι…

Στους ρυθμούς του σοβαρού δημοψηφίσματος, ενός σοβαρού λαού, που θα πάει στις κάλπες μετά από μια σοβαρή καμπάνια των δυο απόψεων και καθοριστικά θ’ απαντήσει για το μέλλον της χώρας του αλλά και της Ευρώπης τελικά…

Δεδομένο ότι αδυνατούμε να έχουμε πλήρη και σφαιρική ενημέρωση για όλες τις παραμέτρους του σοβαρού και καθοριστικού για το μέλλον της Ευρωπαϊκής οικογένειας, δημοψηφίσματος των Βρετανών. Ο πλανήτης αναμένει εναγωνίως το αποτέλεσμα κι ο στιγματισμός του με την άδικη όσο και παράλογη δολοφονία της άτυχης βουλευτού, θα το αφήσει έτσι κι αλλιώς γραμμένο με έντονα γράμματα στην παγκόσμια ιστορία.

Η πολιτική (μη) στήριξη στις ιδιωτικοποιήσεις

Το κύμα των ιδιωτικοποιήσεων στη χώρα μας είναι καταρχήν ένα καλό νέο για την οικονομία.

Το ότι γίνονται καθυστερημένα, οπότε και το αντίτιμο είναι χαμηλότερο, ή ότι τα χρήματα από τις παραχωρήσεις αποτελούν μέρος των εγγυήσεων προς τους πιστωτές μας, είναι μία κουβέντα που έχει τη σημασία της, ωστόσο, δεν αλλάζει το γεγονός πως οι ιδιωτικοποιήσεις μπορούν να δώσουν πνοή ανταγωνιστικότητας στην αγορά και να ελαφρύνουν τα κρατικά ταμεία.

Από πολιτικής πλευράς βέβαια, η κυβέρνηση φαίνεται να επιμένει στον αντίθετο δρόμο.

Πολιτική με αποτέλεσμα ή χωρίς;

Την εβδομάδα που μας πέρασε το γεγονός για την πολιτική ζωή της χώρας ήταν μια συγκέντρωση πολιτών χωρίς καμία πολιτική ή συνδικαλιστική υποστήριξη αλλά με μία συνισταμένη. Να παραιτηθεί η κυβέρνηση.

Από πολλούς θεωρήθηκε ως η υπέρτατη αντιπολιτευτική ενέργεια στη περίοδο της αυτής κυβέρνησης. Ήταν όμως κάτι τέτοιο;