Το αβγό και η κότα στην πολιτική ζωή

Η Ελλάδα θυμίζει κράτη σε αποσύνθεση. Το κράτος πρόνοιας, όχι ιδιαίτερα καλό και πρότερα, σήμερα σε κατάρρευση. Ο ιδιωτικός τομέας σε γύψο με την ανοχή των κρατικών δομών στα χρέη αφού σχεδόν όλοι χρωστάνε στο κράτος που φορολογεί κινητά και ακίνητα σαν να έχει να κάνει με σκλάβους. Οι κρατικοί υπάλληλοι ζούνε σε μια άλλη πραγματικότητα αφού για αυτούς ο ήλιος ακόμη λάμπει αρκετά χλωμότερος. Κρατικοί υπάλληλοι όμως έχουν γίνει και οι συνταξιούχοι λόγω της χρεοκοπίας των ταμείων και στην ουσία πληρώνονται σχεδόν αποκλειστικά από την φορολογία και όχι τις εισφορές αφού αυτές φτάνουν δεν φτάνουν για τα λειτουργικά έξοδα των “πολυτελών” ταμείων μας.

Συλλογικές αποφάσεις για τη δημόσια περιουσία

Κι αφού καταθέσαμε οτιδήποτε κοινό και δημόσιο, στο βωμό της λανθασμένης επιλογής κυβερνώντων, επί δεκαετίες, φτάσαμε στο σημείο που όλοι απευχόμασταν, οι αναγκαίες και περίφημες ιδιωτικοποιήσεις της κρατικής περιουσίας, να έχουν μετατραπεί σε φθηνό ξεπούλημα, χωρίς κανένα ουσιαστικό όφελος στα χέρια αριστερών κρατιστών.

Μέσα στην τόση εξειδίκευση και στο ψάξιμο και στον μεταρρυθμιστικό οίστρο που βιώνουμε, είναι σαφές ότι εκτός από έλλειψη διάθεσης αυτοκριτικής, έχουμε ξεχάσει τελείως ότι στα παιδάκια, στους σκουλαρικάτους, στους φευγάτους, στους αστούς αριστερούς, στους ανεπάγγελτους, στους απαίδευτους, στους ελλιπώς μορφωμένους, που αναδείξαμε κατά πλειοψηφία και κυβερνούν σήμερα, παραδώσμαε με την πλειοψηφική μας ψήφο ως λαός και τη διαχείριση της κοινής μας περιουσίας ως Έλληνες.

Αναγκαία η αύξηση της απασχόλησης

Η ανεργία στην Ελλάδα αγγίζει το εφιαλτικό 27% και, προς το παρόν, δεν υπάρχει τίποτα που να μας κάνει να αισιοδοξούμε ότι θα μειωθεί, καθώς στη χώρα μας έχει εμπεδωθεί μία πανίσχυρη κρατικίστικη λογική, η οποία μάλιστα διέπει ολόκληρο το πολιτικό φάσμα.

Με το κράτος χρεοκοπημένο, ο μόνος τρόπος να αυξηθεί η απασχόληση είναι μέσω της ιδιωτικής οικονομίας, όμως, τόσο η Αριστερά, όσο και η Δεξιά, παρέδωσαν στην Ελλάδα της κρίσης μία κρατικοδίαιτη, δυσκίνητη και αντιπαραγωγική αγορά.

Και το δυστύχημα είναι πως, ακόμα και τώρα, δυσκολεύονται πολύ να αφομοιώσουν την πραγματικότητα. Στη Δεξιά, η στροφή προς ένα πιο φιλελεύθερο μοντέλο αντιμετωπίζει τη βαριά ιδεολογική κληρονομιά του «Πατρίς- Θρησκεία- Οικογένεια», ενώ η Αριστερά είναι χαμένη μέσα σε μία εκτός τόπου και χρόνου κοινωνική θεώρηση.

Η αριστερά του 21ου αιώνα.

Τι είναι “αριστερά” σήμερα το 2016; Πως μπορεί κάποιος να την ορίσει; Είναι σίγουρο πως η αριστερά είναι η πολιτική κατεύθυνση που έχει ως προτεραιότητα τον άνθρωπο. Τα σημερινά κινήματα, ή κόμματα, ή σχηματισμοί γενικότερα που αυτοαποκαλούνται αριστερά πόσο “ανθρωπισμό” περιέχουν; Πόση δικαιοσύνη; Πόση αναδιανομή και πρόνοια για τους αδύνατους; Δύσκολα ερωτήματα, εύκολες επιδερμικές απαντήσεις. Όλα δήθεν προβάλουν την ευαισθησία για τον άνθρωπο. Πόσο όμως αυτά που πρεσβεύουν τον βοηθάνε στην ουσία;

Εξουσίες Διακριτές και Ελεγχόμενες

Η έξοδος από την κρίση και εν τέλει η βελτίωσή μας ως πολιτεία απαιτεί καταρχήν διάγνωση του προβλήματος σε επίπεδο πολιτικο-κοινωνικό.

Απόψεις που περιορίζονται στα αφοριστικά «Φταίνε οι πολιτικοί» ή «Φταίει η κοινωνία που ψηφίζει/παράγει τέτοιους πολιτικούς» μάλλον οδηγούν σε αδιέξοδο. Η συλλήβδην απόρριψη του πολιτικού συστήματος είναι δυνάμει καταστροφική, καθώς ρέπει στον αντισυστημισμό (ήδη ζούμε τις συνέπειες), και η κοινωνία, όσο κι αν φταίει, δεν αλλάζει από τη μια στιγμή στην άλλη.

Το πρόβλημα της χώρας είναι η δυσανεξία στην αλλαγή.

Κομματικοί στρατοί, τέλος...;

Στα κάγκελα άπαντες πλην κυβέρνησης, για το υπερταμείο διαχείρισης της δημόσιας περιουσίας που τελικά αποτελεί την μετεξέλιξη του ΤΑΙΠΕΔ. Το οριστικό ξεπούλημα της χώρας ο λόγος ή απλώς η διαπίστωση ότι κάνοντας άλλος κουμάντο, τέλος οι κομματικοί στρατοί...;

Η έκφραση ‘ζούμε ιστορικές στιγμές’, αυτές τις μέρες, ειδικά μετά την ψηφοφορία της Κυριακής, στη βουλή, δε θα μπορούσε ν’ αποτελεί πιο ειλικρινή αποτύπωση της πραγματικότητας που βιώνουμε ως κράτος.

Οι φόβοι μας για αποτυχία των ‘επαναστατών αριστερών’ που κάποιοι έλεγαν ότι αποτελούν την τελευταία μας ευκαιρία, ως αντιμνημονιακοί, τότε..., βγήκαν αληθινοί πέρα ως πέρα!

Επιχειρώντας την Αλλαγή

Είμαστε μία κοινωνία με εμφανή τα σημάδια κόπωσης μετά από έξι χρόνια κρίσης. Η αγορά υπολειτουργεί, η ανεργία καλπάζει και οι αντιδράσεις μας είναι σπασμωδικές και πάντα καθοδηγούμενες από τους εκφυλισμένους κοινωνικούς θεσμούς.

Από την άλλη, η παρούσα κυβέρνηση έχει αποδείξει με τα πεπραγμένα της πως διέπεται από τρία βασικά γνωρίσματα: Είναι ακραία λαϊκίστικη, έχει τάσεις ολοκληρωτισμού και η θεώρησή της για το κράτος είναι καθαρά κομματική. Όπερ σημαίνει πως οτιδήποτε σκοπεύει να αλλάξει στη χώρα, πιθανότατα θα το αλλάξει προς το χειρότερο.

Εν ολίγοις, ο κόσμος- αβοήθητος από μία εξουσία διαβρωμένη και με παρωχημένη αντίληψη της πολιτικής- κάθεται και περιμένει να συμβεί κάτι διαφορετικό από μόνο του, εκ του μη όντος.

Φόροι και πάλι... φόροι

Η ελληνική συζήτηση περί μεταρρυθμίσεων δυστυχώς έχει εκφυλιστεί σε συζήτηση για αναπροσαρμογή παλαιών ή εφαρμογή νέων φόρων. Οι μεταρρυθμίσεις ιδιαίτερα τα τελευταία 6 χρόνια έχουν συνταυτιστεί στο μυαλό του απλού πολίτη ως νέοι αυξημένοι φόροι αφού έτσι τους έχει βαφτίσει το ελληνικό πολιτικό σκηνικό. Κάτι το οποίο δεν έχει καμία σχέση με μεταρρυθμίσεις.

Σοσιαλιστικό κράτος - φιλελεύθερη αγορά….

Μεγάλη κι εξαιρετικά σημαντική η ευκαιρία που προκύπτει όταν επέρχεται ο επαναπροσδιορισμός κομματικών θέσεων και πολιτικού σκηνικού συνολικά σε μια κατεστραμμένη χώρα, αφού δίνεται η δυνατότητα σύνθεσης συστημάτων και χρήσης των θετικών που μπορεί να προσφέρει το καθένα…

Μεγάλη η αναστάτωση του κεντροδεξιού χώρου μετά την ανοιχτή πρόσκληση του νέου φιλελεύθερου αρχηγού της ΝΔ, προς όλες τις φιλελεύθερες δυνάμεις του τόπου, για ένα νέο μέτωπο με στόχο την διακυβέρνηση της χώρας, βάσει των προτύπων των επιτυχημένων φιλελεύθερων χωρών.

Συγχρόνως, μεγάλη η κινητικότητα και στον κεντροαριστερό χώρο μετά την παταγώδη αποτυχία της αριστερής διακυβέρνησης που κρατάει το σοσιαλιστικό μοτίβο μόνο ως προς την διατήρηση του κρατισμού ενώ οι μεταρρυθμίσεις που ψηφίζει κλείνουν το μάτι σε φιλελεύθερες προβλέψεις.

Για ένα Λειτουργικό Κράτος

Και ο τελευταίος πολίτης αυτής της χώρας ξέρει τι εστί ελληνικό δημόσιο.

Ως ένα βαθμό, το έχει συνηθίσει κιόλας. Όταν στις αρχές του περασμένου χειμώνα ακούστηκε στη Βουλή ότι χρειάζονται ούτε λίγο ούτε πολύ 45 υπογραφές πριν αποδοθεί το επίδομα θέρμανσης στους δικαιούχους, φυσικά ουδείς εξεπλάγη. Μετά από έξι χρόνια μνημονίων, χρειάζονται 45 υπογραφές για το πιο αυτονόητο πράγμα σε μια σύγχρονη κοινωνία- για τη συναλλαγή ενός ιδιώτη με το δημόσιο.

Αυτός ο γνωστός γραφειοκρατικός λαβύρινθος, έχει ακόμα μεγαλύτερο αντίκτυπο στο σύνολο της κοινωνίας, όταν στέκεται εμπόδιο στην επιχειρηματικότητα.